Ήσουν ο Νίκος. Τους ήξερες και σε ήξεραν όλοι.
Για την ντομπροσύνη σου, την  λεβεντιά σου ,τις παρέες που έφτιαχνες, για την φιλοτιμία σου, γιατί πλούτιζες την συντροφιά  με την  ειλικρίνειά σου, την ευρηματιικότητά σου  και, ενίοτε,  την  απολυτότητά σου ( δεν έκανες σκόντο στις αρχές σου )           

Ήσουν ο Νίκος ο Σταθουλόπουλος που παρότι γνωριστήκαμε  σαν συνταξιούχοι, όμως   δέσαμε σαν πολύ παλιοί φίλοι.  

Πότε κατεβαίνεις ; η μόνιμη ερώτησή σου  στα  βδομαδιάτικα τηλεφωνήματα ( ανελλιπώς ).   

Ενημερωμένος πάντοτε, στο μέσο της διαδρομής, εκεί κοντά στο Μαίναλο, δεύτερο τηλεφώνημα της ημέρας  -πρόσκληση : 
<<  σε δύο ώρες συναντιόμαστε στην <<Μπουκαδούρα>>. Θα είναι η <<ΟΎΤΕ>>, η ΕΦΗ ,η ΒΟΥΛΑ ,μπορεί και ο ΠΑΝΤΑΖΌΠΟΥΛΟΣ .

Είχες πάντοτε καλεσμένους, , σου άρεσαν  οι πολλοί, στην αγκαλιά σου χώραγαν οι φίλοι σου όλοι. 
‘Όλα πληρωμένα στις ταβέρνες  της παραλίας, στο << Ναυαρίμο >>, στου << Κώστα >>, στην  Μαντίνεια, στο κέντρο της πόλης.. Το απολάμβανες. Είχες  περί πολλού την φιλία και την τιμούσες.

Η χαρά σου απερίγραπτη όταν ξεπέζεβα στην δική σου την << villa lilika >> και όχι στην << ακρίτα>>. Απολάμβανες ευφρόσυνα το δεκάλιτρο  κρητικό ρακί ,  ‘όχι τόσο  σαν περιεχόμενο , αλλά γιατί ήθελες να ακούσεις ότι ήταν << σπάνιο προϊόν>> από  τους <<προικώους αμπελώνες μου >> 
Όταν μας καλούσες τους Αθηναίους φίλους σου ,τον ΣΤΡΑΤΟ ,τον ΓΙΩΡΓΟ  και τους άλλους,   στο  << μια δεκάρα η οκά>>, στο Κουκάκι ,ζούσες τις  στιγμές σου .

Ερχόσουνα, επί τούτου, από τη Καλαμάτα στην πίτα της Αναγεννητικής Πρωτοβουλίας στην  << ΠΡΑΙΣΟ >> ,στην Λ.. Συγγρού,   όπου έρριχνες  τον ανεπανάληπτο ζεϊμπεκικό σου ,κάτω από το αγαπημένο σου τραγούδι από τα χείλη του φίλου μας του Χατζηγιάννη. Ζούσες  στιγμές μεγάλες ,γιατί καταλάβαινες ότι σε αγαπούσαμε και σε καμαρώναμε. 

Πάντα παρούσα η << ζωή >> σου, όπως αποκαλούσες  την σύντροφό σου την <<ΟΥΤΕ >> που στις  δύσκολες τούτες ώρες, παρηγοριά ας έχει ότι ευτύχησε στην ζωή να έχει σύντροφο τον Νίκο Σταθουλόπουλο, τον μεγαλύτερο κιμπάρη  της Καλαμάτας. Το ίδιο η Γεωργία και η Αναστασία θα είναι περήφανες γιατί είχαν πατέρα και παππού τον  Νίκο Σταθουλόπουλο.

Ησουν περήφανος, ήσουν άρχοντας.  Με  περηφάνεια, με αρχοντιά έφυγες .Έφυγες όπως έζησες, σαν Νίκος Σταθουλόπουλιος !.  

Καλό ταξίδι, καλή αντάμωση, πολύτιμε φίλε.   

"Ίκαρος Πετρόπουλος"