Με αφορμή  την ένοπλη επίθεση  ενός ηλικιωμένου σε ΕΦΚΑ και Πρωτοδικείο, η αδηφάγος ειδησεογραφία πυροδότησε  θεωρίες  εξοβελισμού των συνταξιούχων από το δημόσιο βίο   με επιχειρήματα   

«Έχουν ψυχολογικά προβλήματα, έχουν  σύμπλεγμα αδικημένου,  ενεργούν  γιατί δεν έχουν τίποτα να χάσουν, λειτουργούν ως  αυτόκλητοι τιμωροί  χωρίς ουσιαστικές συνέπειες, γιατί τελειώνει ο κύκλος ζωής τους , προκαλούν τροχαία ατυχήματα, πνίγονται  το καλοκαίρι, χαρακτηρίζονται από γραφικότητα ...» 

Αυτά και πολλά άλλα , όταν οι ηλικιωμένοι,  σύμφωνα με την  Ελληνική παράδοση  έχαιραν σεβασμού  και αποδοχής από τους  επιγόνους. Τούτο ήταν κανόνας , μέχρι  πριν  1–2 γενιές, πριν την επέλαση   της ατομοποίησης της ζωής, του  νεοφιλελευθερισμού του κέρδους.

Το σύγχρονο κράτος  θέλει να αγνοεί ότι το προσδόκιμο ζωής έχει ανέβει, ότι οι συνταξιούχοι  παραμένουν ενεργοί για δεκαετίες, ότι θα  μπορούσαν να συμβάλλουν ακόμη στο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας  αξιοποιώντας τους θεσμικά στην εξυπηρέτηση  βιοτικών αναγκών -  προβλημάτων των παιδιών -εγγονιών τους  προκειμένου, οι νεότεροι απαλλαγμένοι από έγνοιες να   μην αποφεύγουν τον γάμο, το δεύτερο – τρίτο παιδί κ.λ.π.

Ποια κοινωνία θα μπορούσε να δεί το πρόβλημα με  αυτό  το μάτι; Ποιο επιτελικό κράτος;. Είμαστε πολύ  μακριά από κάτι τέτοιο. Στο μεταξύ θα συνεχίζεται η  λεγόμενη γήρανση του πληθυσμού με αρνητικές συνέπειες, όπως  αδυναμία εξεύρεσης προσωπικού, στην γεωργία, στον Τουρισμό κ.λ.π.....

Με αυτές τις γενικές, όχι μοναδικές,  σκέψεις, δεν μπορείς να μην σκεφθείς   το ρόλο και την αποστολή  των Συλλόγων συνταξιούχων όπου,  αντί  να τίθενται  ανάλογα θέματα χρησιμότητας-  ενδιαφέροντος και  ποιότητας ζωής των συνταξιούχων , συρρέουν Επαγγελματίες συνδικαλιστές, κατά τεκμήριο  υψηλοσυνταξιούχοι, που εκπροσωπούν συνταξιούχους πολύ Χαμηλών συντάξεων! Και το μόνο που γνωρίζουν είναι  συνθήματα ξεπερασμένης εποχής, ενώ ούτε το πρόβλημα της  ανισότητας των συντάξεων καταλαβαίνουν, δεν το θίγουν...

Του Ίκαρου Πετρόπουλου 

Σχετική ανάρτηση  στο διαδίκτυο:   

«Φοιτητές από την επαρχία με χαμηλά εισοδήματα που σπουδάζουν στο Άμστερνταμ, μένουν  χωρίς ενοίκιο και με μισθό και ένσημα και όλα δωρεάν σε δημόσιο καθώς πρέπει γηροκομείο.

Σε αντάλλαγμα, περνούν χρόνο με τους ηλικιωμένους κατοίκους.

Στέγαση για φοιτητές και συντροφικότητα για ηλικιωμένους. Οι φοιτητές του Πανεπιστημίου μπορούν να έχουν δωμάτιο χωρίς να πληρώνουν ενοίκιο, τα πάντα δωρεάν και ένσημα, αλλά πρέπει να αφιερώνουν τουλάχιστον 30 ώρες τον μήνα στους ηλικιωμένους κατοίκους.

Τρώνε μαζί παρεούλα  παρακολουθώντας τηλεόραση, συνομιλώντας ή βοηθώντας με ένα τηλέφωνο ή έναν υπολογιστή.

Δεν είναι ιατρική περίθαλψη. Είναι παρουσία.

Για τους φοιτητές, σημαίνει μείωση ενός μεγάλου μέρους  εξόδων. Για τους ηλικιωμένους, σημαίνει να έχεις κάποιον κοντά στην καθημερινότητα, χωρίς τυπικότητα.

Με τον καιρό αναπτύσσονται αυθόρμητες σχέσεις.

Κάποιοι φοιτητές μένουν ακόμα και πέρα από το αναμενόμενο διάστημα, ενώ άλλοι συνεχίζουν να τις επισκέπτονται αφού φύγουν...

Το μοντέλο έχει παρατηρηθεί και υιοθετηθεί σε άλλες ευρωπαϊκές κοινότητες, όπου δοκιμάζονται παρόμοιες λύσεις».