Έφυγε  από τη ζωή ο Βαγγέλης Κουράκος.

Δεν ήταν ένας συνηθισμένος  υποδιοικητής, που κατέλαβε τη θέση επειδή  τον επέβαλε κάποιο κόμμα.

Ήταν  γέννημα – θρέμμα της Τράπεζας που  έγραψε  την δική του ιστορία με ενέργειες που φανέρωναν χαρακτήρα, αρχές, αξιοπρέπεια, αντίσταση  στην κατάχρηση εξουσίας  σε όποιο επίπεδο κι αν αυτή εντοπίζεται. 

Η  ανάδειξή του στο αξίωμα  είναι το αποτέλεσμα που  ελάχιστες φορές συμβαίνει  στο δημόσιο βίο, όταν νεόκοπες εξουσίες  με  φιλολαϊκό  πρόγραμμα, δεν έχουν ακόμη  υποταχθεί στο σύστημα και  αναζητούν ανθρώπους ακέραιους και ικανούς  για να  υπηρετήσουν  σε κρίσιμους τομείς της χώρας.

Η πρώτη  τοποθέτηση του Β. Κουράκου  στη θέση του υποδιοικητή  έγινε το   1982 όταν  Διοικητής της Τράπεζας και ταυτόχρονα υπουργός εθνικής οικονομίας ( έως το 1986 ) ήταν ο αδιάφθορος Γεράσιμος Αρσένης «τσάρος της οικονομίας».

Ακολούθησε η δεύτερη τοποθέτηση του Β. Κουράκου  το 1993 έως το 1996  όταν πάλι ο Γ.Αρσένης , μετά  από μία  διαδρομή  διαγραφής από το ΠΑΣΟΚ κ.λ.π., είχε  επανέλθει σε κυβέρνηση υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Η  θητεία του Βαγγέλη, ( έτσι σκέτο  το  ήθελε )  στην Τράπεζα της Ελλάδος δεν υπήρξε τυπική. Φαινόταν ότι ο σπουδαγμένος στην Αμερική  με δαπάνες  της Τράπεζας υπάλληλος , απολάμβανε της εκτίμησης  του διοικητή Ξ. Ζολώτα , ο οποίος  εξεπλάγη, όταν  ο ευνοούμενος του  ξεδίπλωσε την ανεξάρτητη προσωπικότητά του , όταν  ως εντεταλμένος Τμηματάρχης στήριξε φανερά τις απεργίες των υπαλλήλων της Τράπεζας  και ΟΤΟΕ, προσφέροντας στο απεργιακό ταμείο το μισθό του.

Ως υποδιοικητής, ο Β. Κουράκος , γνωρίζοντας άριστα τα όρια της ανεξαρτησίας της ΤτΕ  και εμφορούμενος , έστω  ερμηνεύοντας συνειδητά την τότε  διακηρυγμένη   κυβερνητική πολιτική  υπέρ των  λαικών στρωμάτων – (ΕΣΥ Γεννηματάς...)  έδωσε στο  Ταμείο Υγείας μία ανάλογη κοινωνική  κατεύθυνση, οδηγώντας το  στην  πρωτοπορία των  αυτοδιαχειριζόμενων αλληλοβοηθητικών  Ταμείων. Η σημερινή ισχυρή θέση  του Ταμείου μας οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό,   στον υποδιοικητή Β. Κουράκο.   

Το Ταμείο μας χρωστάει πάρα πολλά στον Β .Κουράκο, κάτι που όφειλαν οι σημερινοί  να γνωρίζουν, καθόσον  ο δημόσιος  βίος έχει συνέχεια. Όσο δε για τους συνταξιούχους και το Σύλλογό τους, που επίσης σημείωσαν  ηχηρή  απουσία, δεν χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω  των όσων έχουν  λεχθεί. Δεν θα το ήθελε ο Βαγγέλης.

Ο Βαγγέλης δεν ζητάει τίποτα πιά. Όμως,  μία διασυλλογική εκδήλωση τιμής  σε μία προσωπικότητα που έγραψε ιστορία είναι χρέος. Οι προηγούμενοι πρόεδροι του Ταμείου( Κυριαζόπουλος, Καρπέτας, Γιαμπουράς ) που  έζησαν από κοντά  τα πράγματα, μήπως   να αναλάβουν σχετική πρωτοβουλία ;