Δυο νταλίκες η μια πίσω από την άλλη, με τον Γιαννίκα η μια, με τον Κωστίκα η άλλη. Από πίσω όλοι εμείς, πτωχοί συγγενείς. Ο δρόμος να που ξαφνικά στενεύει, η χώρα σαπίζει. Οι νταλίκες σταματούν καταμεσής, ο δρόμος κλείνει. Ολοι έξω να μαλώνουμε ποιος έχει προτεραιότητα. Χάος, βρισιές, ατελείωτες κουβέντες. Αναπαράγουμε την εικόνα της κεντρικής πολιτικής σκηνής "χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ".
Και να πεις ότι είμαστε νέοι, άμαθοι, επαναστάτες. Συνταξιούχοι είμαστε, με τα χάπια μας, τις ενέσεις μας, να παίζουμε πια τις καθυστερήσεις. Μαλώνουμε για την προτεραιότητα, μαλώνουμε για το αν οι ρινόκεροι, που σιγά σιγά μεταμορφωνόμαστε, σαν στον Ιονέσκο, είναι αφρικάνικοι ή ασιατικοί. Εχουμε χάσει πλέον το κριτήριο "τι είναι για το καλό όλων και τι δεν είναι". Είμαστε άραγε ευχαριστημένοι με τον συνδικαλισμό που έχουμε;
Δεν μας απασχολεί πια η ουσία, η συνεννόηση, η ομοψυχία, στοιχεία απαραίτητα για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση; Να λοιπόν γιατί πρέπει όλοι (Γιαννίκας) να δεσμευτούν ότι στο νέο Δ.Σ θα είναι μέσα όλοι, χωρίς αποκλεισμούς και τις αποφάσεις τις ακολουθούν είτε συμφωνούν είτε όχι. Είναι ένα πρώτο βήμα. Το χρωστάμε άλλωστε, όπως πολύ σοφά και λιτά το λέει ο Κωστής Παλαμάς "χρωστάμε σε όσους ήρθαν, πέρασαν, θα έρθουν, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί"

Φίλιππος Λαούδης

5 Ιανουαρίου 2017