Καλό ξημέρωμα, Ίκαρε,
Ξεκίνησες μια σοβαρή συζήτηση, τι την ήθελες την καλαματιανή φανφάρα!
Ελπίζω πως εκφράζουμε απόψεις ελεύθερα και αβίαστα, μήπως και γεννηθεί κάποιος προβληματισμός.
Η ανεξαρτησία της Τράπεζάς μας έχει σχέση με την ανεξαρτησία της πατρίδας μας. Εμείς που ζήσαμε την εποχή Ζολώτα και ζούμε τώρα την εποχή Στουρνάρα, είμαστε σε θέση να δώσουμε συγκριτικά στοιχεία των δυο εποχών.
Στην εποχή Ζολώτα υπήρχε η Νομισματική Επιτροπή, που καθόριζε την οικονομία της πατρίδας μας. Ο Διοικητής μας είχε την ίδια αξία και την ίδια δύναμη με την Κυβέρνηση. Χωρίς την έγκριση της ΤΕ το Δημόσιο ούτε για κατούρημα δεν μπορούσε να πάει. Τα στελέχη ήταν όλα διακεκριμένοι και καταξιωμένοι καθηγητές πανεπιστημίου, αναγνωρισμένου κύρους μέσα στην ελληνική κοινωνία. Ο ίδιος ο Ζολώτας ήταν προσωπικότητα παγκοσμίου κύρους, που ενέπνεε σεβασμό διαπλανητικό. Ελέγχαμε πλήρως τη δημοσιονομική πολιτική της πατρίδας μας, την πολιτική χορηγήσεων και καταθέσεων των Εμπορικών Τραπεζών και τα συναλλαγματικά αποθέματα ως και αυτά του χρυσού της χώρας μας. Ουδείς Ευρωπαίος είχε λόγο στην οικονομική διαχείριση της πατρίδας μας. Οι κυβερνήσεις πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη Χούντα, που αποδυνάμωσε πρώτη την Τράπεζά μας με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα, έκαναν εθνική πολιτική, μειώνοντας όμως συνεχώς σε μια φθίνουσα πορεία το κύρος της Τράπεζας.
Πρώτα καταργήθηκε η Νομισματική Επιτροπή. Μετά ο έλεγχος του συναλλάγματος και τέλος η πλήρης ασυδοσία των Εμπορικών Τραπεζών ήρθε να ολοκληρώσει το έγκλημα.
Ο ευνουχισμός της Τράπεζας ξεκίνησε το 1985 περίπου όταν ο Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας έπαιρνε αποφάσεις αγνοώντας την Τράπεζά μας. Μετά από αυτό τον ευνουχισμό, έγινε η Τράπεζα θεραπαινίδα των Κυβερνήσεων, καθώς έχασε το κύρος της και οι Διοικητές έγιναν εντολοδόχοι οικονομικών σχεδίων, που άλλοι χάραζαν και η Τράπεζα απλά προσυπέγραφε.
Τέλος ήρθε και η ώρα που και οι Κυβερνήσεις έγιναν κι αυτές εντολοδόχοι αποφάσεων, που άλλοι ελάμβαναν.
Δυστυχώς αυτή τη φθίνουσα πορεία ακολούθησε και ο συνδικαλισμός, που είτε δεν μπόρεσε να έχει άξιους ηγέτες, είτε κομματικοποιημένος συνέβαλε στον ευνουχισμό της Τράπεζας.
Το ίδιο έγινε και με το άλλο σοβαρό έργο που ασκούσε κάποτε η τράπεζα, τον έλεγχο δηλαδή της καλής λειτουργίας του Χρηματιστηρίου.
Σήμερα φτάσαμε στη μέγιστη ασυδοσία και ενώ είμαστε υπό οικονομική κατοχή, να μη λειτουργεί το Σύνταγμα, να ευνουχίζεται και η Δικαιοσύνη, να διαχειρίζονται οι Κυβερνήσεις Νόμους που τους ακύρωσε το ΣτΕ, να έχουμε άστεγο Δημόσιο σε πλήρη ένδεια χωρίς δικές του υποδομές και να βρισκόμαστε στην πόρτα καταλήστευσης και της ιδιωτικής περιουσίας.
Η Τράπεζά μας να έχει κυβερνητικό επίτροπο, το Καταστατικό της να αλλάζει με υπουργικές αποφάσεις κι ένα Διοικητή Διαχειριστή ξένων εντολών.
Μέσα στην όλη διαμορφωμένη ατμόσφαιρα κι ενώ είμαστε ένας λαός χωρίς ηγέτες, κατατρομοκρατημένος και αιχμάλωτος, περιμένουμε από τα γεροντάκια των συναδέλφων μας ορθοφροσύνη, τη στιγμή που η λογική τους είναι ψηφίστε αυτούς που είναι με τους ισχυρούς, γιατί αυτοί που αντιστέκονται είναι ανίσχυροι και χαμένοι από χέρι.
Οι ήρωες τελείωσαν σαν είδος Ίκαρε. Η σημερινή λογική σε βάζει σε ένα πλαίσιο αποδοχής της μοίρας σου, αφού οι καρπαζιές που φάγαμε μέχρι σήμερα μείωσης συντάξεων και αύξησης φόρων, έχουν εξουθενώσει και τον πλέον επαναστάτη. Φτάσαμε σαν ζήτουλες να είμαστε ικανοποιημένοι αν πάρουμε τα ψίχουλα των αναδρομικών. Συμβιβασμένοι με τη μοίρα μας, αρχίσαμε να βλέπουμε τη λύτρωση πλέον στο θάνατο, που μας προαναγγέλλουν καθημερινά τα ΜΜΕ λέγοντας μετά τα 70 πέφτουν οι τίτλοι του τέλους.
Λύσεις υπάρχουν, αλλά είναι υπερβατικές, που σημαίνει πως κανείς δεν τις πιστεύει και δεν τις περιμένει.
Αλίμονο στις κοινωνίες που συμβιβάζονται με τη μοίρα τους. Και δυστυχώς μια τέτοια κοινωνία είμαστε κι εμείς. Βλέπεις, όπως κι εσύ το επισήμανες, ο τελευταίος ασυμβίβαστος ήταν ο Μάκης ο καλβινιστής.
Γιάννης Σχοινάς
Κυριακή, 3 Μαΐου 2020